We genieten nog volop met zijn drieen, raken meer op elkaar ingespeeld en gaan nu zelfs af en toe lekker op pad!
We hebben alweer een hoop meegemaakt in de afgelopen week. Afgelopen donderdag is het consultatiebureau bij ons op bezoek geweest, gezellig gekletst met onze wijkverpleegkundige en de negatieve verhalen over het consultatiebureau zijn nog niet bij ons van toepassing. Ze hebben tot dusver handige tips gegeven waar we echt wat aan hebben. Vrijdag moesten we naar het AMC voor controle. Nou dat was wat, allereerst wat neemt moeders allemaal mee… luiers, kleertjes, warm water, koud water, flessen, spuugdoekjes en ga zo maar door. Maar ik was goed voorbereid, er was niets vergeten! In het AMC waren we mooi op tijd zodat we Caileigh nog de fles konden geven, maar mevrouw had er niet zo’n trek in en wilde liever doorslapen. Dit heeft ze eigenlijlk de hele tijd tijdens de onderzoeken gedaan. De afspraak van 20 minuten liep uit naar anderhalf uur omdat de verpleegster wat moeite had om het hartfilmpje te doen bij haar. Tja die grote zuignappen passen ook niet op een baby van 2,5 week, je moet gewoon plakkertjes gebruiken. De arts was ook zeer tevreden, ze hoeft ipv een half jaar nog maar een maand door met de medicijnen. Wel is er op de echo gezien dat er toch een klein gaatje tussen de kamers zit, maar de arts verwacht dat dit bij de volgende controle afspraak alweer dicht is gegroeid en we hoeven ons daar dus geen zorgen om te maken.

Na het AMC zijn we even bij InWork langs geweest om onze mooie dochter te showen en daarna door naar het Slotervaart om even bij oma langs te gaan. De arts vond het geen probleem als we even kort op de zaal langs gingen en nu het niet zo lekker gaat met oma is het wel zo leuk als ze Caileigh ook nog even heeft gezien. Dit was natuurlijk een fantastisch moment voor opa en oma! Eenmaal thuis waren we wel gesloopt met zijn drieen en dus lekker op tijd naar bed gegaan.
Vandaag moesten we langs de kinderarts in het Waterland Ziekenhuis. Ook zij was dik tevreden, bloeddruk was goed, ze groeit goed dus niets om ons druk om te maken. Over drie maanden staat er nog wel een herhaalafspraak maar als alles goed gaat, mogen we die gewoon afbellen. Dus eerst over twee maanden nog eens terug naar het AMC.

Met dit heerlijke weer gaan we lekker veel wandelen en genieten we nog even van de laatste vrije dagen van Barry. Wat zal dat straks wennen zijn om alleen met Caileigh te zijn, maar ja dat moment komt toch een keer he!

Zoals de teller zegt: 29 dagen te gaan. We zijn de laatste maand ingegaan, exact over een maand zijn we uitgerekend. Maar wat doet onze kleine meid? Komt ze eerder, of zit ze prima en blijft ze nog wat langer zitten. Wij zijn benieuwd! En vooral mama kan niet wachten. Ook al geniet ik heerlijk van mijn verlof, de gebreken komen met de dag en dat maakt het manouvreren in huis niet altijd even makkelijk. Maar goed, alles voor de kleine meid natuurlijk. Volgende week weer voor controle bij de verloskundige en dan zullen we elke week op controle moeten. Volgende week bespreken we in ieder geval de bevalling, wat is de tijd toch snel gevlogen ook, ik kan me nog herinneren dat dat gesprek mijlenver leek te zijn en nu is het al volgende week!

Nog even een kiekje van de buik! Moet zeggen dat als ik vergelijk met de vorige foto er wel wat verschil te zien is, maar niet heel veel. Echter is het in werkelijkheid een onwijs verschil. Barry zegt dat de vorige foto groter maakte en deze juist meer afkleed. Gisteravond voor we gingen slapen verbaasde hij zich er eigenlijk over wat voor joekel van een buik ik heb.

We wachten nog altijd met smart op onze zwangerschapsfoto’s van de shoot van vorige week. Elke keer als de brievenbus klappert dan hoop ik dat cd-tje aan te treffen, als het zover is, zal ik er zeker een paar met jullie hier delen!

Vandaag zijn we voor het eerst bij het consultatiebureau geweest, we waren namelijk erg benieuwd hoe onze kleine meid het tot nu toe doet. Het huisbezoek krijgen we donderdag pas, dan krijgen we ook een mooi boekje voor alle vorderingen. Toen onze kraamhulp vorige week nog heeft gekeken hoeveel Caileigh woog was het 3670gram. Nu een week verder zit ze op 3855! Oftewel dat gaat prima. Mevrouw is ook een gulzige eter dus had niet verwacht dat ze was afgevallen. Vanmorgen is ze met mama mee onder de douche geweest en dat was een hele ervaring! En een hele leuke ook volgens mij, want je zag haar genieten. Tijdens het douchen is het navelstompje er dan ook eindelijk afgevallen en daarvoor komen we nu elke week nog even terug bij het consultatiebureau om te zien of dat goed geneest.

Het consultatiebureau was voor ons ook een hele ervaring. Allemaal ouders met baby’s (goh wat vreemd :p) kleintjes uitkleden en in de rij om op de weegschaal te mogen. Er zaten een paar flinke huilers tussen, wat hebben we dan een lieve dame, ze lag lekker soezend haar beurt af te wachten. En het is een mooie wandeling er naar toe. Helemaal met dat weer van vandaag! Wij pakken het ritme ook steeds makkelijker op met zijn allen. Raken meer gewend aan de signalen van Caileigh maar zijn nog wel gebroken als we er weer midden in de nacht uit moeten. Maar dat zal nooit wennen ook en het hoort erbij! Afgelopen nacht heeft ze al een ruk van 5 uur gemaakt, dus daar hebben wij ook even flink van genoten

Onze dochter Caileigh Margaretha Molenwijk is op 6 maart 2012 om 22.58 geboren en weegt 3765 gram.

Moeder en dochter maken het goed, maar hebben samen met papa en heftige achtbaanrit achter de rug. Hier het hele verhaal:

De 6e gingen we voor gewone controle naar de verloskundige. Ik schreef 5 maart nog dat ik niets geks verwachtte… De hartslag van de baby was wat hoog, maar er werd gedacht dat ze wakker was. Dus op de gang gewacht om mevrouw weer in slaap te krijgen. Weer een controle na 15 minuten, maar nog altijd hoog. Nog een half uur gewacht, even gelopen enzo op naar controle drie. Nog altijd hoog, dus de verloskundige wilde graag een CTG maken voor de zekerheid. Na vijf kwartier aan de CTG werd door de gynaecoloog besloten dat hij nog niet tevreden was, het was niet slecht, maar ook niet goed… Er werd afgesproken dat we ons voor een nieuwe CTG over drie uur moesten melden en dat we dan voor de zekerheid alles maar mee moesten nemen.

Wij naar huis, ouders ingelicht en spullen klaargezet. En onrustig de tijd uitzitten voor we weer naar het ziekenhuis mochten.

Eenmaal daar weer aan de CTG en nog wat uitleg gehad over het eventueel inleiden van de bevalling de volgende dag. Zover kwam het echter niet, na een kwartier had de gynaecoloog aangegeven het niet te vertrouwen en een keizersnede te willen doen, tijd om die klap echt te verwerken was er niet echt want voor ik het wist werd ik klaar gemaakt voor de OK.

De keizersnede verliep goed, maar het was verschrikkelijk om maar even vluchtig je pasgeboren kind te mogen zien omdat ze door moest naar de kinderafdeling, gelukkig kon papa overal mee naar toe. De eerste checks van Caileigh waren goed, behalve dan haar hartslag en de eerste diagnose was dan ook dat ze ondanks geen gebroken vliezen toch een infectie had opgelopen. Woensdag kon ik eindelijk naar haar toe om haar heerlijk bij me te hebben. Haar toestand nog altijd stabiel, maar die hartslag… Bloedwaardes in orde dus men stond voor een raadsel. Barry ging even naar huis om wat te slapen ‘s middags toen de kinderarts mij bezocht. Ze hadden het probleem gevonden en overleg met de kinderarts in het AMC gehad. Een hartritmestoornis die met medicijnen goed te behandelen is maar dat moest dan wel in het AMC gebeuren. We zouden daarheen verhuizen.

Snel Barry gebeld, natuurlijk was ik behoorlijk overstuur, maar we waren ook blij dat ze een gericht probleem hadden om op te lossen. Ondertussen leken bij mij naweeën te zijn begonnen en dat maakte de ambulance rit tot een hel. Dit ging de hele nacht zo voor me door en hoe kapot ik ook was, slapen ging slecht. Donderdag zijn we weer veel bij Caileigh geweest en wat een opluchting was er dat het scherm boven haar hoofd een rustige hartslag aangaf! De medicatie hielp. Later op de dag de cardioloog gesproken en die heeft ons uitgelegd wat er precies gaande is geweest. Ze hebben geen idee wat de oorzaak is, belangrijkste is dat het is opgelost. Of dit natuurlijk is gegaan, want hartritmestoornis bij een pasgeborene gebeurd vaker, of dat het door de medicijnen is gekomen weet hij niet. Er wordt dan ook gekozen om de medicatie voort te zetten en onder controle in het AMC te blijven het eerste half jaar/jaar.

Vrijdag gaan we terug naar het Waterland ziekenhuis want verdere behandeling hoeft hier niet. Goed nieuws dus! Afhankelijk van het Waterland en mijn eigen gestel zullen we dan wek horen hoe lang we nog moeten blijven. Caileigh doet het goed, ze heeft de harten van het personeel gestolen en drinkt goed. Ze krijgt al 2x zoveel voeding want de eerste hoeveelheid was niet genoeg. Ze vindt het heerlijk om bij iemand te liggen en vindt het dan ook niets weer weggehaald te worden. Donderdagavond is ze ook verhuisd naar een andere unit op de afdeling waar ze rustiger ligt. Ze lag echt tussen de prematuurtjes met allerlei IC apparatuur. De nieuwe afdeling heeft al die hektiek en piepjes gelukkig niet.

Even in vogelvlucht het hele verhaal, ik heb een goede nacht gehad, maar ben nu klaar wakker. Dus een mooi moment om het verhaal even te doen.

En toen zaten we alweer 5 dagen in maart. Hoe lang hebben we niet uitgekeken naar deze maand! Zo snel is toch maar weer allemaal gegaan. Een spannende tijd is aangebroken want ik merk dat mijn lichaam zich langzaamaan wel voorbereid. Maar wanneer is het er klaar voor?!

Ik had nooit verwacht dat deze laatste weken zo lang zouden duren, ik had nooit gedacht zo’n vrouwtje ongeduld te kunnen zijn. Maar ik voel me goed en dat is het belangrijkste!

Van het weekend helaas te horen gekregen dat de fotoshoot niet het gewenste resultaat heeft opgeleverd. Er zat klaarblijkelijk een vuiltje op de lens en met de digitale techniek van tegenwoordig zie je dat op het kleine schermpje echt niet. We hebben het zelf ook eens gehad met vakantiefoto’s. Neemt niet weg dat we natuurlijk wel balen. We krijgen de beste foto’s nog wel opgestuurd en de fotograaf komt terug als we helemaal ingeburgerd zijn als kersvers gezinnetje om van ons met de kleine dan mooie foto’s te kieken.

Morgen ook weer naar de verloskundige, verwacht geen rare dingen. Zolang ik me goed voel en er beweging is in mijn buik is en blijft het alleen nog maar afwachten…